“İran bizim qonşu dövlətimizdir və ərazisində 40 milyon Azərbaycan türkünün yaşaması təbii ki, bu ölkəni bizim üçün yüksək həssaslıq nöqtəsinə gətirib çıxarır”.
Azərbaycanda bəzi universitet rektorları işçilərinə mediaya çıxmağa icazə vermirlər.
“Hökumət bunu etiraf etsə də, etməsə də, ölkədə əhali kifayət qədər kasıblayıb. Çıxsınlar bir bayır-bacağa baxsınlar”.
Urfa və Maraş məktəblərində baş verənlər dəhşətlidir. Allah həlak olanların ailələrinə səbr versin. Bakıda – İdrak liseyindəki olay qədər təsirləndik.
“İranda 19 yaşında bir gənci asıblar. Necə haqq vermək olar belə bir rejimə? 19 yaşında insandan danışırıq… O hələ nə dünyanı dərk edir, nə ciddi siyasi baxışı var, nə də dövlət üçün təhlükə yarada bilər…”
Savaşa qədər və savaş başlayandan sonra Türkiyə İrana atəşkəs və anlaşma üçün vasitəçilik təklif edəndə İran qəbul etmədi, fars hikkəsi, əbədi antitürk ədası imkan vermədi…
Kəlağayı üçün sinə vurmağa başlayanların aşağı-yuxarı hamısının anası, nənəsi rəngli, güllü, saçaqlı örpəkdə olub.
“İki şeytan” savaşırsa, deməli, biri mütləq yaxşıdır? Axı bu “şeytan”ın – fars-molla rejiminin türklüyə qarşı çıxarmadığı hoqqa, insanlarımıza vermədiyi əzab, işgəncə qalmayıb”.
Fars-molla rejiminin ən qəddar, Güneyli-Quzeyli Azərbaycana qarşı ən barışmaz münasibəti olan üzvlərindən Laricani ilə Süleymaninin də öldürülməsi Tehran üçün çox böyük itkidir. İndi də daha bir qəddarın – Qalibafın ölüm xəbəri yayılır. Xəbər çıxıbsa, demək ya ölüb, ya da hədəfdədir, gedəcək.
“Təsəvvür edin ki, bu qədər xarabaya qalmış bir dünyada bizim Qarabağ problemimiz həll olunmasaydı, torpaqlarımız işğal altında qalsaydı, necə olacaqdı?”
